زندگي ... و ديگر هيچ

اتاق کوچک تنهایی...

orkideh1351 — Wed, 16 Dec 2009 07:17:18 GMT

من تو را به اتاق کوچک تنهایی ام راه داده ام.

می دانی؟

اتاق کوچک تنهایی فقط یک چاردیواری نیست

تمام دنیایی است که من در آن زندگی می کنم

جایی که تمام قناری های دنیا در آن آواز می خوانند

جایی که کبوتران سفید درآن پرواز می کنند

جایی که پروانه های رنگی بی هیچ خجالتی گل ها را می بوسند

اتاق کوچک تنهایی از همه ی دنیا بزرگتر است

چون که از جنس دنیا نیست

لطافتش را حس می کنی؟

در اتاق کوچک تنهایی ام

انار دانه های دلم را پیشکش می کنم

و شربتی که معجون عسل و دوستی است

"من اناری میکنم دانه، به دل می گویم

خوب بود این مردم، دانه های دلشان پیدا بود"

orkideh1351 — Sat, 05 Dec 2009 14:58:18 GMT

ابر و ابریشم و عشق

هزار و یک اسم داری و من از آن همه اسم ((لطیف)) تو را دوست تر دارم که یاد ابر و

ابریشم و عشق می افتم . خوب یادم هست از بهشت که آمدم ، تنم از نور بود و پر و بالم از

نسیم . بس که لطیف بودم ، توی مشت دنیا جا نمی شدم . اما زمین تیره بود . کدر بود ،

سفت بود و سخت. دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش آغشته شد . و من

هر روز قطره قطره تیره تر شدم و ذره ذره سخت تر.

من سنگ شدم و سد و دیوار . دیگر نور از من نمی گذرد ، دیگر آب از من عبور نمی کند ،

روح در من روان نیست و جان جریان ندارد.

حالا تنها یادگاری ام از بهشت و از لطافتش ، چند قطره اشک است که گوشه ی

دلم پنهانش کرده ام ، گریه نمی کنم تا تمام نشود ، می ترسم بعد از آن از چشم هایم سنگ ریزه ببارد.

یا لطیف ! این رسم دنیاست که اشک ، سنگ ریزه شود و روح ، سنگ و صخره ؟ این رسم دنیاست که شیشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه شود؟

وقتی تیره ایم ، وقتی سراپا کدریم به چشم می آییم و دیده می شویم ،

اما لطافت هر چیزکه از حد بگذرد ، ناپدید می شود.

یا لطیف ! کاشکی دوباره ، تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشیدی تا من می چکیدم و می وزیدم و ناپدید می شدم ، مثل هوا که ناپدید است ، مثل خودت که ناپیدایی ...

یا لطیف ! مشتی ، تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش ...

عرفان نظرآهاري

غفلت...

orkideh1351 — Mon, 26 Oct 2009 18:12:18 GMT

عمر من غارت شد و غارتگر از من دور شد
من صبوری کردم و تاراجگر مغرور شد

عمر من همراه با تکرار روز و شب گذشت
شمع فانوس جوانی دم به دم کم نور شد

راه را از چاه در هر لحظه ای باید شناخت
یک قدم غافل شدم یک عمر راهم دور شد

پ.ن: این شعر کامنت یه دوست بود که به دلم خیلی نشست.

الهی!

orkideh1351 — Fri, 25 Sep 2009 17:48:26 GMT

می بینی و می دانی

و برآوردن می توانی

الهی!چون حاضری: چه جویم؟

و چون ناظری: چه گویم؟

از نیایش های خواجه عبداله انصاری

پیامک...

orkideh1351 — Mon, 14 Sep 2009 14:38:18 GMT

چندی پیش از یه دوست پیامکی داشتم با این مضمون:

وقتی پروانه ای عاشق اسیر تاری می شود که عنکبوتش سیر است تازه قصه ی زندگیش آغاز می شود چون نه می تواند پرواز کند نه می میرد.

نظر شما چیه؟

پ.ن:جالب اینه که دو سه روز پیش فهمیدم این دوست بعد از 20 سال زندگی مشترک از همسرش جدا شده.

پ.ن:همیشه راه سومی هم هست.

انار...

orkideh1351 — Sat, 29 Aug 2009 16:49:24 GMT

درخت انار عاشق شد،گل داد،سرخ سرخ.

گلها انار شد،داغ داغ.هر اناري هزارتا دانه داشت.

دانه ها عاشق بودند،دانه ها توي انار جا نمي شدند.

انار کوچک بود. دانه ها ترکيدند.

انار ترک برداشت .

خون انار روي دست ليلي چکيد.

ليلي انار ترک خورده رااز شاخه چيد.

مجنون به ليلي اش رسيد.

خدا گفت:راز رسيدن فقط همين بود. کافي است انار دلت ترک بخورد

عرفان نظرآهاری

ره آورد سفر...

orkideh1351 — Fri, 21 Aug 2009 10:20:18 GMT

orkideh1351 — Sat, 25 Jul 2009 17:35:36 GMT

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان

هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بوداز روز نخست

در کویری سوت و کور

درمیان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است.....

...

orkideh1351 — Sun, 19 Jul 2009 13:11:18 GMT

آن چه نتواند بر شیار لبان برقصد، ژرفای جان را می سوزاند...

تفال ...

orkideh1351 — Sun, 12 Jul 2009 14:41:18 GMT

شاید تکراری باشه ولی دیوان شمس رو که باز کردم این اومد:

برون شو ای غم از سینه ! که لطف یار می آید

تو هم ای دل ز من گم شو ! که آن دلدار می آید

نگویم یار را شادی ، که از شادی گذشته است او

مرا از فرط عشق او ، ز شادی عار می آید

مسلمانان ! مسلمانان ! مسلمانی ز سر گیرید

که کفر از شرم یار من مسلمان وار می آید

برو ای شکر ! کین نعمت ز حد شکر بیرون شد

نخواهم صبر گرچه او ، گهی هم کار می آید

روید ای جمله صورتها ! که صورتهای نو آمد

علم هاتان نگون گردد ، که آن بسیار می آید

درو دیوار این سینه ، همی درد ز انبوهی

که اندر در نمی گنجد ، پس از دیوار می آید