نه از آغاز چنین رسمی بود !

 و نه فرجام چنان خواهد شد!

که کسی جز تو، تو را دریابد

تو در این راه رسیدن به خودت تنهایی

ظلمتی هست اگر

چشم از کوچه یاری، بردار

 و فراموش کن این کهنه خیال

نور فانوس رفیقی ،که تو را دریابد

دست یاری ،که بکوبد در را

پرده از پنجره ها برگیرد، قفل را بگشاید

کوله بارت بردار

دست تنهایی خود را تو بگیر

و از آیینه بپرس

 منزل روشن خورشید کجاست؟

شوق رویا اگرت هست، روان باید بود

ورنه در حسرت همراهی رودی

به زمین خواهی شد

مقصد از شوق رسیدن خالی است

 راه سرشار امید

و بدان کین امروز

منتظر فردایی است

که تو دیروز در امید وصالش بودی

بهترین لحظه ی راهی شدنت اکنون است

لحظه را دریابیم

باور روز برای گذر از شب کافی است

 واز آغاز چنین رسمی بود!

 که سرانجام چنین خواهد شد!

کیوان شاهبداغی

نه تو می مانی

نه اندوه

ونه هیچ یک از مردم این آبادی

به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت 

آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز

تو به آیینه نه !

آیینه به تو خیره شده است

تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید

 و اگر بغض کنی

 آه! از آیینه ی دنیا که چه ها خواهد کرد

 گنجه ی دیروزت

 پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف

بسته های فردا همه ای کاش! ای کاش!

ظرف این لحظه ولیکن خالی است

ساحت سینه پذیرای چه کس خواهد بود؟

 غم که از راه رسید

 در این سینه بر او باز مکن

تا خدا یک رگ گردن باقی است

تا خدا مانده ...به غم وعده ی این خانه مده...

کیوان شاهبداغی

ای خدا ! ای رازدار بندگان شرمگینت

ای توانایی که بر جان وجهان فرمانروایی

ای خدا ! ای همنوای ناله ی پروردگانت

زین جهان تنها تو با سوز دل من آشنایی

***

اشک می غلطد به مژگانم ز شرم روسیاهی

ای پناه بی پناهان ! موسپید روسیاهم

بر در بخشایشت اشک پشیمانی فشانم

تا بشویم شاید از اشک پشیمانی گناهم

***

وای بر من با جهانی شرمساری کی توانم

تا به درگاهت برآرم نیمه شب دست نیازی؟

با چنین شرمندگیها کی زدست من برآید

تا بجویم چاره ی درددلی از چاره سازی؟

***

ای بسا ! شب خواب نوشین گرم می غلطد به چشمم

خواب می بینم چو مرغی می پرم در آسمانها

پیکر آلوده ام را خواب شیرین می رباید

روح من در جستجویت می پرد تا بیکرانها

***

بر تن آلوده منگر!  روح پاکم را نظر کن

دوست دارم تاکنم در پیشگاهت بندگیها

من به تو رو کرده ام بر آستانت سر نهادم

دوست دارم بندگی را با همه شرمندگیها

***

 مهربانا ! با دلی بشکسته رو سوی تو کردم

 رو کجا آرم اگر از درگهت گویی جوابم؟

بی کسم در سایه ی مهر تو می جویم پناهی

از کجا یابم خدایی گر به کویت ره نیابم؟

***

ای خدا ای رازدار بندگان شرمگینت

ای توانایی که بر جان وجهان فرمانروایی

ای خدا ای همنوای ناله ی پروردگانت

زین جهان تنها تو با سوز دل من آشنایی

مهدی سهیلی

التماس دعا

* هوس بدل عشق است.

* اشک سفیر عاطفه است.

* گاهی بوی خاطره ها فضای ذهن را عطرآگین می کند.

* مرگ در درون هر زنده ای زنده است ..

* ماندن و ایستادن ریشه می خواهد.

* عشق گفتنی نیست رفتنی است.

* خود و خدا فاصله ای دارند.از هر کدام دور شوی به دیگری نزدیک شده ای.

* همه چشمها نگاه می کنند اما بعضی از آنها می بینند.

* احمق اصلا"نمی ترسد و دانا می داند از چه باید بترسد.

* مرگ کمترین بهای حیات است

خدایا مرا وسیله ای برای صلح و آرامش قرار ده

بگذار هرجا تنفر است بذر عشق بکارم  .

هر جا آزردگی است ببخشایم  .

هر جا شک است ایمان و هر جا یاس است امید

هر جا تاریکی است روشنایی و هر جا غم جاری است شادی نثار کنم .

الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی همدردی کنم .

پیش از آنکه مرا بفهمند دیگران رادرک کنم

پیش از آن که دوستم بدارند دوست بدارم.

زیرا در عطا کردن است که می ستانیم .

ودر بخشیدن است که بخشیده می شویم

و در مردن است که حیات ابدی می یابیم

"فرانسیس آسیسی"

معشوق همین جاست. بیایید! بیایید!

معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار

در بادیه سرگشته شما در چه هوایید؟

گر صورت بی صورت معشوق ببینید

هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از این راه بدان خانه برفتید

 یک بار از این خانه بر این بام برآیید

آن خانه لطیف است نشان هاش بگفتید

 از خواجه ی آن خانه نشانی بنمایید!

یک دسته ی گل کو ؟ اگر آن باغ بدیدید!

یک گوهر جان کو ؟اگر از بحر خدایید!

با این همه آن رنج شما گنج شما باد !

افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

  امروز ای میل جالبی دریافت کردم که یکی از تصاویر شو براتون گذاشتم.

درسته که زمستون خیلی قشنگه و ما همه ی برکت سایر فصل ها رو از یه زمستون پر بارش داریم ولی : 

تو زمستون فراموش نکنیم همنوعانمون رو 

و هم چنین  پرنده هایی که غذایی واسه خوردن ندارن ...

کار مانیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید این است

که در "افسون "گل سرخ شناور باشیم.

پشت دانایی اردو بزنیم

دست در جذبه ی یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.

صبح ها وقتی خورشید در می آید متولد بشویم

هیجان ها را پرواز دهیم .

روی ادراک فضا رنگ صدا پنجره گل نم بزنیم.

آسمان را بنشانیم میان دو هجای هستی

ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم .

بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم .

نام را بازستانیم از ابر

از چنار از پشه از تابستان

روی پای تر باران به بلندی محبت برویم .

در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم.

کار ماشاید این است

که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم. 

برای هر هدفی زیر این گنبد کبود هنگامی وجود دارد:

هنگامی برای زاده شدن هنگامی برای مردن

هنگامی برای خرابی هنگامی برای آبادانی

هنگامی برای گریه هنگامی برای خنده

هنگامی برای سوگواری هنگامی برای پایکوبی

هنگامی برای در بر گرفتن هنگامی برای پس زدن

هنگامی برای یافتن هنگامی برای گم کردن

هنگامی برای بذرافشانی هنگامی برای درو

هنگامی برای سکوت هنگامی برای سخن گفتن

هنگامی برای عشق هنگامی برای نفرت

هنگامی برای جنگ هنگامی برای صلح

اکنون هنگام چه کاری است ؟ اکنون انتخاب می کنی که هنگام چه کاری باشد . تو تمامی ای فرصت ها را داشته ای و اکنون زمان آن رسیده است که انتخاب کنی این بار چه هنگامی را می خواهی تجربه کنی .این لحظه ابدی است . هنگام تصمیم گیری جدید تو.جهان در انتظار تو و تصمیم توست و برای آن چه به وجود می اوری جا بازمی کند . تو همانی را به وجود می آوری که هستی. 

چشمها را باید شست جور دیگر باید دید.

دخترکی به میز کار پدرش نزدیک می شود و کنار آن می ایستد.پدر سخت

گرم کار و زیر و رو کردن انبوهی کاغذ و نوشتن چیزهایی در سررسید است و

اصلا"متوجه دخترش نمی شود . تا این که دخترک می گوید : "پدر چه می

کنی ؟ "

و پدر پاسخ می دهد : " چیزی نیست . مشغول ترتیب دادن برنامه هایم

هستم . اینها نام افراد مهمی است که باید با آنها ملاقات کنم."

دخترک پس از مدتی تامل می پرسد :

 "پدر آیا نام من هم در آن دفتر هست ؟"

"هفت عادت خوب خانواده "

                                          با جوانه ها نوید زندگی است

                                          زندگی شکفتن جوانه هاست

                                                        هر بهار

                                                از نثار ابرهای مهربان

                                         ساقه ها پر از جوانه می شوند

                                          هر جوانه ای شکوفه می کند

                                             شاخه چلچراغ می شود

                                             هر درخت پرشکوفه باغ ...

                                        کودکی که تازه دیده باز می کند

                                                  یک جوانه است

                                       گونه های خوشتراز شکوفه اش

                                          چلچراغ تابناک خانه است

                                         خنده اش بهار پرترانه است

                                       چون میان گاهواره ناز می کند

                                         ای نسیم رهگذر به ما بگو

                                         این جوانه های باغ زندگی

                                          این شکوفه های عشق

                                     از سموم وحشی کدام شوره زار

                                         رفته رفته خار می شوند ؟

                                          این کبوتران برج دوستی

                                      از غبار جادوی کدام کهکشان

                                         گرگهای هار می شوند؟

فریدون مشیری                       

گذشت زمان بر آن ها که منتظر می مانند بسیار کند

 بر آن ها که می هراسند  بسیار تند،

 ‏بر آن ها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی،

و بر آن ها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه ‏است.

اما، برآن ها که عشق می ورزند، زمان راآغاز و پایانی نیست.

ویلیام شکسپیر 
 

وقتی بچه بودم همیشه مراسم کریسمس برام زیبایی و شکوه خاصی داشت.خیلی بعد حدود دو سه سال پیش تو یه مقاله (کل مقاله رو تو متن شب یلدا نوشتم ) خوندم:

«يوليانوس» يا «ژوليان» يكي از پادشاهان رومي گروه گروه مردم ترسا را به دين مهر مي كشاند و دعوت مي كرد. هنوز هم نيايش هاي اين شاه رومي با مهر برجاست. «اي پدر در آسمان نيايش مرا بشنو» «يوليانوس» در اين نيايش خدا را پدر مي نامد. اين اسمي بود كه ترسايان به تقليد از مهرپرستان بر خداي خود گذاشتند. روميان سال هاي بسيار تولد مهر و شب چله را جشن مي گرفتند و آن را آغاز سال مي دانستند. حتي پس از گسترش دين مسيحيت، باز كشيشان نتوانستند از گرفتن اين جشن ها جلوگيري كنند و به ناچار مجبور شدند به دروغ اين شب را زادروز تولد عيسي معرفي كنند تا روز 25 دسامبر را به بهانه تولد عيسي جشن بگيرند نه تولد ايزدمهر.از این روست که تا امروز بابا نوئل با لباس و کلاه موبدان ظاهر می شود و درخت سرو و ستاره بالای آن هم یادگاری از کیش مهر است.هنگامي كه به آيين و مراسم مسيحيان در كريسمس نگاه مي كنيم بسياري از نشانه هاي ايراني اين مراسم را در مي يابيم. ايرانيان قديم در شب چله درخت سروي را با دو رشته نوار نقره اي و طلايي مي آراستند. بعدها مسيحيان درخت كاج را به تقليد از مهرپرستان و ايرانيان تزيين كردند.

یه عکسیه که خیلی ازش خوشم میاد .گفتم بد نیست دوستان هم ببینند : 

خدا وکیلی قشنگ نیست...؟

زندگی رسم خوشایندی است.

زندگی بال وپری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند

زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است.

زندگی بُعد درخت است به چشم حشره.

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد .

 زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

خبر رفتن موشک به فضا

لمس تنهایی ماه

فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.

زندگی مجذور آینه است

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما

زندگی هندسه ی ساده و یکسان نفسهاست.

هر کجا هستم باشم .

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند قارچهای غربت.؟

زندگی یک صبح بهاری است

اگر دوستی داشته باشی

کسی که با او راه بروی

با او حرف بزنی

به جانبش رو کنی

زندگی یک صبح بهاری است

اگر دوستی داشته باشی

 تا کمی آفتاب را با او قسمت کنی

که تو را یاری دهد

 پس حالا و همیشه تو را یاری هست.

آلن دوان

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت

کنار آب رکناباد و گلگشت مصلی را

فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهر آشوب

چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است

به آب و رنگ و خال وخط چه حاجت روی زیبا را

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم

که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست تر دارند

جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو

که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

 که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

Design by : Night Skin

RSS