رازقی پرپرشد
باغ در چله نشست...
دیروز...
با آمدنت آسمان آبی شد
لحظه ها رنگ گرفت
و آرزوهایم جوانه زد...
امروز...
تو قد کشیده ای و من
تمام خستگی هایم را
در امواج خنده های شادمانه ات
رها می کنم
شوقی و آرامشی و...دیگر هیچ
خدایا!تو خود می دانی که بر من چه ها رفته است!
همه ی آنها را، که خودخواهانه مرا به قضاوت نشسته اند به تو وامی گذارم...
پ.ن:دلتنگم وفرصتی نیست برای دلتنگی دلتنگم و آسمان بغض مرا نمی فهمددلتنگم و آشیانی برای دلتنگی ام نیست دلتنگم وهیچکس درد مرا نمی دانددلتنگم دلتنگم و دیگر هیچ...
من خدای شما را نمی پرستم
همان خدای خدایان
همان خدای جلیل و جبار!!
همان خدای رحیم و قهار!!
همان که می گویید یکی است
و من
حیران از این که چگونه یک می تواند دو باشد!
نه ...
من خدای شما را نمی پرستم
خدای کینه توز را نمی پرستم
من خدای خودم را می پرستم
خدای خودم را
که ترسناک نیست
که انتقامجو نیست
خدای خودم را می پرستم
که مهربان است
که بخشایشگراست و زیبا...
در اندیشه ام
فردا ...چه دیر است
نکندفردا را بربایند
مبادا فردا را در قاب شیشه ای بیاویزند
ومن
مثل عکسی یادگاری فردا را تماشا کنم
و نتوانم کنار پنجره باشم
در آن عکس
پ.ن:این روزا همه اش فکر میکنم زمان داره تند و تند میگذره ولی من از خیلی چیزا دورم . خیلی دور
آخرین نفس را برآرم
پیش از پژمردن آخرین گل
برآنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم
برآنم که باشم
دراین جهان ظلمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزند
تا دریابم!شگفتی کنم!باز شناسم!
تا روزها بی ثمر نماند
ساعتها جان یابد
و لحظه ها گرانبار شود......
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
